Na een goede nacht is het vroeg opstaan, we gaan ontbijten in een restaurant waar Vivian gisteravond middels een briefje onder de deur door, voor ons gereserveerd heeft. Het systeem blijkt te werken en na wat toast, scrambled eggs etc. gaan we terug naar het hotel, waar de auto’s voor onze eerste game drive al klaar staan.

De rit naar het Matopos wildpark duurt een half uurtje maar in die tijd kan je, ik heb geen fleece trui bij me, behoorlijk afkoelen, nooit geweten dat de Afrikaanse ochtenden zo koud¹⁾ kunnen zijn.

In het park gaan we o.l.v. een tweetal gidsen te voet het terrein in. Spannend, vooral als we op allerlei verse prenten (spore in het ZA) en ‘droppings’ (What kind of shit is this?) van giraffen, wrattenzwijnen, neushoorns etc. worden gewezen.

De eerste giraffen, ver weg en nauwelijks te zien, brengen ons allen in extase en het is een dringen van jewelste om toch maar een (achteraf waardeloze) foto van de beesten te maken. Na geruime tijd lopen en stukjes rijden blijven de neushoorns, die overduidelijk in de nabijheid zijn, onzichtbaar. In de verte zien we nog wel wat bavianen. Na een lunch²⁾ in het veld/ op de auto, verlaten we het park met zijn prachtige en hier en daar onwaarschijnlijk opgetaste granietrotsen.

Bij de uitgang stoppen we nog even bij de uitgebreide souvenirmarkt. Veel mooi houtsnijwerk, maar de economie ligt op z’n gat, er komen weinig touristen meer en deze dag zijn wij de enige bezoekers en omdat we nog maar aan het begin van de reis zijn wordt er weinig (drie dingetjes) gekocht.

Vervolgens rijden we met de gids naar een grot met heel oude rotstekeningen van de bosjesmannen. In de grot staan prenten van een luipaard in het zand, maar ook dat beest blijft buiten zicht. Boven de grot torent een heuvel die sommigen van ons met enige moeite weten te beklimmen om daar van een fantastisch uitzicht te genieten.

Via het graf van Cecil Rhodes (ook een prachtig panorama) gaan we uiteindelijk terug naar het hotel in Bulawayo, waar we onze bagage oppikken om daarmee alweer in de schemering te worden afgezet bij het station voor de nachtelijke reis naar Vic Falls.

Het station zelf blijkt een ‘gevoelig object’ want als Remco het gebouw wil fotograferen, wordt hij bijna gearresteerd.

Ondertussen probeert Vivian de loketbeambte er van te overtuigen dat we hebben gereserveerd voor eerste klasse couchettes in een trein met een restauratiewagen. Dat blijkt problematisch en pas na lang soebatten wordt ons duidelijk gemaakt dat ergens op een ver perron zo’n trein zou moeten staan. We gaan op weg en na, voor mijn gevoel kilometers met onze bagage langs perrons gesleept te hebben, komen we tot de conclusie dat de trein niet te vinden is. We moeten maar weer terug. Omdat het gesleep met de bagage toch wel erg zwaar wordt neemt Vivian een kruier met een enorme, banaanvormige wagen op twee wielen in de arm. De man laadt met liefde alle bagage op en begint direct te bemiddelen bij het zoeken naar onze trein en dan begint het te lukken. We blijken onze wagon al voorbij gelopen zijn en niet te hebben herkend als dat luxe voertuig dat wij in ons hoofd hadden. De werkelijkheid is dus minder luxe, maar we zijn blij dat we eindelijk weer onder dak zijn en installeren ons bij de kakkerlakken in de twee en vier persoons couchettes. De perrons van het station zijn schemerig verlicht en er staan honderden mensen te wachten op treinen. Het aanzicht is overweldigend.

Wij hebben een tweepersoons couchette die al snel weer wordt opgeëist door een donker persoon die de ‘treininspecteur’ blijkt te zijn. Na wat heen en weer gepraat kunnen we toch blijven zitten, de man neemt de coupé naast ons want daarin zit volgens hem ‘geen echtpaar’, jammer voor Harm en Albert die nu bij Jo en Ronald in moeten trekken.

Ondertussen is Vivian aan het checken of alles nu klopt en net voor de trein zal vertrekken blijkt er toch nog iets mis te zijn, er is wel een restauratiewagen, maar die kan bij gebrek aan voorraad geen maaltijden serveren. Paniek en overleg met de treininspecteur. De oplossing is heel Afrikaans, de inspecteur zal het vertrek van de trein ophouden totdat wij voldoende take away maaltijden uit de stationsrestauratie hebben aangevoerd!

Vivian en ik dus naar de restauratie, het is een heel eind lopen en als wij daar aankomen is de treininspecteur er al, de man had de kortste route over de rails genomen! Onze bestelling 18X kip met rijst zaait paniek en verwarring bij de balie. Onmogelijk, dat hebben we niet, dat kan lang duren, kortom: jammer. Bemiddeling door de treininspecteur levert de toezegging op dat er snel 18 maaltijden ‘Sadza (een soort maďsbrei) met vlees’ klaargemaakt zullen worden. Een half uur later keren wij, Vivian, de inspecteur en ik, met 18 plastic tasjes over de sporen en perrons terug naar de trein die direct na ons instappen vertrekt. Wat een avontuur.³⁾

De maaltijd is niet onsmakelijk (nou ja…) en de sadza wil met een flinke slok bier wel naar binnen. Het vlees, voornamelijk botten en zeen, gaat wat moeilijker. We krijgen niet alles op en willen de rest in een afvalbak gooien, maar jammer, zo’n ding is er niet. Omdat we de buurcochettes hun eigen kakkerlakken gunnen en die beestjes niet bij hen weg willen lokken, kiezen we voor een Afrikaanse oplossing en ik gooi de maattijd resten met enige schaamte gewoon uit het raam.

Dan is het tijd (nog geen 22:00 u) om wat te lezen en te slapen en dat lukt prima. Slechts vaag beseffen we ons dat de trein erg vaak stopt.

1) Het is begin herfst en we zitten constant op een behoorlijke hoogte boven de zeespiegel, denk aan ± 1000 m! De temperaturen zijn daardoor niet hoog, denk aan een graad of 23 ŕ 24 in de middag. In de zon voelt dat heel heet aan, maar ‘s-ochtends op een open auto verwijt je het jezelf als je, zoals ik, geen fleece trui bij je hebt. Het is dan gewoon blauwbekken!

2) Lunches gedurende onze reis vertonen een grote gelijkvormigheid. Ze worden genoten op een klapstoeltje langs de weg en bestaan uit (meestal) niet al te vers brood met tomaat, kaas en mayonaise. Een enkeling prefereert in voorkomende gevallen de ouderwetse, aan het verhemelte klevende pindakaas.

3) We hebben een behoorlijke reissom betaald voor deze reis. Wij hebben dat gedaan met het idee dat dit ‘AVONTUUR’ zou opleveren in landen waar we niet met z’n tweeën wilden gaan reizen. Het avontuur hebben we gekregen en dat gaat vaak gepaard met relatieve ontberingen (kakkerlakken, sjouwen, vroeg opstaan, ‘bijzonder eten’ en soms ook gevaren. We hebben daar bewust voor betaald, dus maak nergens uit de tekst op dat wij klagen. Integendeel, ook het station van Bulawayo was een groots avontuur!